Στὸ Κατώφλι – Μία Συνάντηση μὲ τὴν Ἑκάτη

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που κάτι μέσα μας σπάει όχι με θόρυβο αλλά με μια σιωπή που μόνο η ψυχή ακούει.

Στεκόμαστε σε ένα κατώφλι, ανάμεσα στο χθες και στο άγνωστο εκεί που δεν υπάρχει βεβαιότητα παρά μόνο η αίσθηση ότι κάτι αλλάζει.

Κι εκεί, στην ησυχία πριν το βήμα εμφανίζεται εκείνη όχι για να μας σώσει αλλά για να μας δείξει ότι ξέρουμε ήδη το δρόμο.

Η Εκάτη η Θεά των μεταμορφώσεων και των μυστικών διαβάσεων.

---

Μέσα στη σιγή ανάμεσα σε δύο ανάσες

εκεί όπου το φως αγγίζει τη σκιά

στεκόταν πάντα εκείνη

Η Εκάτη η γυναίκα-θεά που περπατά ανάμεσα στους κόσμους

η φύλακας του αοράτου εκείνη που δεν φοβάται να κοιτάξει μέσα στο σκοτάδι.

Με τα μάτια της νύχτας και τα χείλη της σιωπής δεν οδηγεί στο φως οδηγεί στην αλήθεια όχι αυτή που λάμπει αλλά εκείνη που καίει απαλά, μέσα μας.

Μιλά τη γλώσσα των κορακιών

κρατά τα μυστικά των νερών

χορεύει με μαύρους κύκνους σε λίμνες χωρίς όνομα

Δεν χαϊδεύει μα βλέπει, δεν φωνάζει, μα ακούγεται εκεί που κανείς δεν τολμά να πάει.

Όταν όλα γκρεμίζονται μέσα σου κι ο παλιός σου εαυτός λιώνει, εκείνη δεν έρχεται να σου δώσει καινούρια μορφή αλλά να σου θυμίσει ποια ήσουν πάντα πίσω απ’ όλα τα προσωπεία, πίσω από τον φόβο.

Σε έναν κόσμο που μαθαίνει τις γυναίκες να σωπαίνουν, εκείνη σου δείχνει πώς να θυμάσαι, πώς να ξαναβρίσκεις τη δική σου φωνή, τη δική σου φωτιά το σκοτεινό σου φως.

Η Εκάτη δεν έρχεται όταν όλα είναι όμορφα, έρχεται όταν είσαι έτοιμη να μεταμορφωθείς,

όταν το παλιό έχει πεθάνει

και το νέο ανασαίνει μέσα σου χωρίς ακόμη όνομα.